"Δεν έχω στιλ
Μόνο ένα στιλ-έτο στην πλάτη
Κι ένα στιλ-ό για να βγάζω τα μάτια μου" ______________________________________________

O Δημήτρης Ε. Σολδάτος γεννήθηκε στην Λευκάδα το 1969.
Από το 2000 και μετά συνεργάστηκε με την εφημερίδα «τα Νέα της Λευκάδας» γράφοντας για αρκετά χρόνια την στήλη «το Ποίημα της Εβδομάδας» καθώς και πλήθος άρθρων πολιτιστικού αλλά και κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου.

Πρωτοστάτησε στην διάσωση της οικίας Σικελιανού για την μετατροπή της σε μουσείο και βρήκε, συντήρησε και παρέδωσε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας το τραπέζι που έγραψε ο Κώστας Καρυωτάκης τα τελευταία του ποιήματα στην Πρέβεζα.

Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα τις παρακάτω ποιητικές συλλογές:
Ανύπαρκτος – πρωτόλεια – 1988.
Ζωντανοί Νεκροί, 1989.
Εγχειρίδιο για Ερωτευμένους – εκτός εμπορίου – 2003.
Καφέ Ρετρό, 2004 (βραβείο «Λάμπρου Πορφύρα» από την Ακαδημία Αθηνών).
Nobel λόγω ατεχνίας, 2008.
Nobel because of artlessness, 2009 (μετάφραση ορισμένων ποιημάτων στην αγγλική γλώσσα).

Ο Δημήτρης Ε. Σολδάτος είναι μαραθωνοδρόμος.

_______________________________________

ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ (490 π.Χ.)

"Ελλήνων προμαχούντες
Αθηναίοι Μαραθώνι
χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν"

Σιμωνίδης

http://www.marathon.gr/final1.php?lid=1&aid=82&catid=31&subid=0


8 Νοεμβρίου 2009
ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

http://www.athensclassicmarathon.gr/html/ent/017/ent.1017.2.asp

ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Η ποίηση είναι ο μαραθώνιος που αγωνίζεσαι με τα χέρια.
Ο μαραθώνιος είναι η ποίηση που γράφεται με τα πόδια.
Χέρια και πόδια μελανιάζουν σε τέτοιες ακραίες συνθήκες.
Η ποίηση κι ο μαραθώνιος είναι αθλήματα των άκρων.

Ο ποιητής έχει μπροστά του 24 γράμματα.
Ο μαραθωνοδρόμος 42 χιλιόμετρα –
απλά αντιστρέφεις τον αριθμό.

Ρυθμό κι αίσθηση του μέτρου
κι οι δύο χρειάζονται
ως τον τελευταίο στίχο
κι ως το τελευταίο μέτρο του σταδίου
στις γραμμές του δρόμου και του τετραδίου.
Παροιμιώδης είναι η μοναξιά
του ποιητή μες στον λαβύρινθο των φράσεων
και του δρομέα μεγάλων αποστάσεων.

Η παράδοση θέλει τον αγγελιοφόρο ανώνυμο
στο άστυ λέγοντας το «νενικήκαμεν» να εκπνέει
υπονοώντας πως το μήνυμα
είναι σημαντικότερο απ’ τον αγγελιοφόρο
όπως το ποίημα πρέπει να είναι
σημαντικότερο απ’ τον ποιητή.

Ο μαραθώνιος οφείλει να εμπεριέχει ποίηση
καθώς και η ποίηση οφείλει να είναι μαραθώνια
ειδάλλως «ηττηθήκαμεν» ομαδικώς.


http://www.e-lefkas.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1382

ΠΡΟ-ΜΕΛΕΤΗ ΘΑΝΑΤΟΥ

ttp://gianniskyriazis.blogspot.com/2009/06/blog-post_08.html

«Κι η ποίηση
τι άλλο μπορεί να είναι
παρά ο τρόπος
να μελετούμε τις στάχτες μας
πριν ακόμα καούμε;…»

Ι. Ν. Κυριαζής


Από την κόλαση γυρνάς που άνθρωπο την λένε
μ’ ένα σακί ποιήματα και ξεσκισμένες σάρκες.
Τα μουσκεμένα της μαλλιά σαν δάκρυα σε καίνε,
γέμισ’ η μνήμη μνήματα κι η σκέψη σου με νάρκες.

Τ’ άσπιλα πέπλα των θεών τα είδες στο παζάρι,
των πρωτογόνων τις σπηλιές στις σύγχρονες οικίες.
Σε πρωτεΐνες πάμφτωχο το βρήκες το φεγγάρι,
σαν θρυμματίστηκε το φως στις πολυκατοικίες.

Τα λόγια μας, από σιωπή παιδιά ορφανεμένα
και πικραντίο φιλύδρηλο. Ζωή: σπυρί της άμμου,
κούραση του αδοκίμαστου – και τα δοκιμασμένα
ένα φυρόμυαλο κερί, κυρτό, σβησμένο χάμου…

Σιωπή, κλειδί της πόρτας σου, κι ολολυγμός πλοκάμι.
Ποια έρημος σε ξεδιψά, ποια λίμνη σε στερεύει;
Λεξούλα-ασημόφυλλο σε πήρε το ποτάμι…
Πού στέκει ένας ποιητής που για έρωτα θνητεύει;

Πώς μαρτυριέται απ’ το πολύ σκοτάδι της η αλήθεια!
Αστέρες καρκινώματα φέγγουν απ' τους αιθέρες.
Κι αν έζησες εξόριστος μέσα στα παραμύθια,
σε μια στροφή αλλάξανε απότομα οι μέρες…

Τίποτα πια για να γνοιαστείς, τίποτα ν’ αγαπήσεις,
ούτε να ζήσεις τίποτα, ούτε να νιώσεις κάτι...
Τίποτα πια για να πιαστείς, τίποτα για να φτύσεις,
και το μαστίγιο του Θεού στου ονείρου σου την πλάτη.

Σίγησε το Αρχιπέλαγος που απάγγελνε Ελύτη,
ξέβαψε τ' ανεξίτηλο το τρίτο σου το χέρι,
και διάλεξε της μοναξιάς τα τρίσβαθα για σκήτη
ν’ αναπαυτεί, σαν βούλιαξε, η Κίχλη του Σεφέρη.

Την θάλασσα του πόνου μας ποιος θα την εξαντλήσει;
Πυρπολημένος ο καιρός! Ατμοί - σκόνη απ' την Τροία...
Σαν χώμα που το φέρετρο παιδιού πάει να διαλύσει,
πέφτει βαριά, βαριά η βροχή πάνω στην πολιτεία...

Κυλά απαλά, πολύ απαλά του Αχέροντα το ρέμα
και πνίγεσαι γαλήνια σ' ονειροκαταρράκτες...
Ο κόσμος Δυσαγγέλιο κι Ερωτοκτόνο ψέμα,
χωρίς φιληδονοφωλιές και Ηλιοφεγγαράτες!

Για να σε πιει η Ποίηση, σ’ είχε η ζωή σου στείψει!
Γεννιέσαι από σύμπτωση, πεθαίνεις από τύχη.
Σαν μακρινοί σου συγγενείς, δίχως να νιώθουν θλίψη,
μες στην βροχή σκορπίσανε κι οι τελευταίοι στίχοι...


______________________________________

Συντέθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου (2001-2009)
από αποσυντεθειμένους στίχους του Ι. Ν. Κυριαζή.



Επιτρέπεται η αναδημοσίευση,
"γιατί η ποίηση ανήκει σε όποιον την χρειάζεται".